Potrzebujesz pomocy? Zadzwoń - 58-550-50-99

    Ilość produktów: 0
    Suma netto: 0,00 zł
    Suma brutto: 0,00 zł
    Został poprawnie dodany do koszyka
    Powrót

    Praca na wysokości - wymagania

    ICD.pl 23 June 2020 Ochrona przed upadkiem

     

    Praca na wysokości może narazić pracowników na szczególnie wysokie ryzyko utraty zdrowia lub życia na skutek upadku lub innego poważnego zdarzenia. Według GUS, wypadki związane z pracami wysokościowymi niezmiennie stanowią największą część wszystkich wypadków przy pracy (około 31% wszystkich wypadków roku 2019), a w szczególności tych śmiertelnych. Dlatego też niezwykle ważna jest prawidłowa organizacji prac na wysokościach. W tym poradniku przyjrzymy się podstawom prawnym oraz poznamy główne zagadnienia dotyczące organizacji tego typu prac.

    Prace na wysokości - wymagania 

    Definicja pracy na wysokości

    W Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy z późn. zm. (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r., nr 169, poz. 1650) przeczytamy, że pracą na wysokości jest praca wykonywana na powierzchni znajdującej się na wysokości co najmniej 1,0 m nad poziomem podłogi lub ziemi z wyłączeniem następujących okoliczności:

    • Praca powyżej 1 m od powierzchni posadzki, jeśli jest to miejsce osłonięte ze wszystkich stron pełnymi ścianami albo oszklonymi ścianami na wysokość 1,5 metra i wyżej.
    • Praca powyżej 1 m od powierzchni posadzki, jeśli jest to miejsce wyposażone w stabilne konstrukcje albo urządzenia, które są w stanie skutecznie ochronić pracownika przed wypadnięciem.

    Szczególną odmianą pracy na wysokości, jest również praca na głębokości np. w studzienkach, kanałach, zbiornikach.

    Przepisy dotyczące pracy na wysokości

    Przepisy prawa polskiego zobowiązują pracodawców zatrudniających osoby wykonujące prace na wysokości do zapewnienia właściwych środków chroniących przed upadkiem. Jeżeli jest to możliwe, prace należy organizować tak, aby pracownicy znajdowali się poza strefą zagrożenia upadkiem z wysokości. W przypadku gdy jest to niemożliwe, należy dokonać wyboru najbardziej odpowiedniego sprzętu, który zapewni właściwe warunki pracy i bezpieczeństwo. Stosuje się przy tym zasadę pierwszeństwa środków ochrony zbiorowej (balustrady i siatki ochronne) nad środkami ochrony osobistej (indywidualny sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości). 

    Jeżeli nie ma możliwości zastosowania tych pierwszych, wówczas należy zadbać o indywidualną ochronę dla każdego z pracowników . Odpowiednią asekurację pracowników możemy osiągnąć poprzez dobór systemu powstrzymywania spadania, który składa się z trzech podstawowych elementów (oznaczonych na ilustracji): punktu kotwiczącego (A), szelek bezpieczeństwa (B) oraz zespołu łącząco-amortyzującego (C). Warto tutaj podreślić, że elementy takiego zestawu są kategoryzowane jako ŚOI kat. III - bezpośrednia ochrona zdrowia i życia (Rozporządzeniu UE 2016/425 w sprawie środków ochrony indywidualnej), dlatego bezwzględnie muszą one spełniać stosowne normy (najważniejsze normy dla tego typu sprzętu wymieniliśmy niżej). Przyjrzyjmy się zatem jakie funkcje pełni każdy z elementów zespołu łącząco-amortyzującego:

    System powstrzymywania spadania

    A. Punkt kotwiczący – pierwszy i kluczowy element, pozwalający na bezpieczne przyłączenie zespołu łączącego-amortyzującego do elementu konstrukcji stałej. Zarówno punkt kotwiczący jak i element do którego jest mocowany muszą mieć wytrzymałość co najmniej 10kN. Punkty kotwiczące mogą należeć do jednego z 2 typów:

    • Stałe punkty kotwiczące – montowane na stałe do elementów konstrukcji stałej, najczęściej przy użyciu kotwy mechanicznej. Występują w formie punktowej (oczek, słupków z otworami) lub liniowej (stacjonarne systemy prowadnic/lin kotwiczących, tzw. linia życia).
    • Tymczasowe punkty kotwiczące – nie naruszają struktury elementu do którego są montowane. Umożliwiają łatwy montaż/demontaż, najczęściej w formie linki lub taśmy opasającej elementy stałe, której końce spinamy za pomocą certyfikowanego łącznika (np. przy użyciu karabińczyka). Spotykane również - ale znacznie rzadziej - w formie belki rozporowej, haka lub statywów bezpieczeństwa (praca na głębokości).

    B. Szelki bezpieczeństwa - zadaniem szelek bezpieczeństwa jest pionizacja ciała człowieka w trakcie spadania oraz bezpieczne rozłożenie sił towarzyszących powstrzymaniu upadku z wysokości. Powinny ponadto umożliwiać bezpieczne oczekiwanie poszkodowanego, aż do udzielenia pomocy przez zespół ratowniczy.

    C. Zespół łącząco-amortyzujący - łączy punkt zaczepowy w szelkach bezpieczeństwa (B), z certyfikowanym punktem kotwiczącym (A). Do jego zadań należą m.in. ograniczanie zasięgu pracy celem nie dopuszczenia do upadku, a w przypadku jego wystąpienia, zatrzymanie spadania oraz złagodzenie siły powstającą w czasie wyhamowywania (do bezpiecznej wartości, poniżej 6 kN). Jego funkcję mogą pełnić m.in. amortyzatory z linką bezpieczeństwa, urządzenia samohamowne oraz urządzenia samozaciskowe. 

     

    Zastosowanie indywidualnego systemu powstrzymywania spadania jest metodą ostateczną, właściwą wtedy, gdy inne środki zabezpieczające nie mogą być użyte. Zadaniem systemu nie jest zapobieganie upadkowi lecz bezpieczne zatrzymanie spadającego człowieka oraz złagodzenie niebezpiecznych następstw nagłej utraty prędkości. Z uwagi na różnorodność prac wysokościowych, ilość oferowanego na rynku sprzętu asekuracyjnego jest bardzo duża, co nastręcza problemów w prawidłowym doborze. W osobnym poradniku, dotyczącym metod asekuracji i doboru sprzętu do prac na wysokości opisujemy jak dobrać sprzęt asekuracyjny adekwatnie do wykonywanej pracy i wysokości na jakiej będzie się ona odbywać. Znajdziesz w nim informacje o:

    • Obliczaniu minimalnej wolnej przestrzeni pod pracownikiem
    • Wyborze położenia punktu kotwiczącego (0, 1 lub 2)
    • Efekcie wahadła

     

    Najważniejsze normy dla sprzętu chroniącego przed upadkiem z wysokości:

    • EN 12841/C  Linowe systemy asekuracyjne i wspomagające pracę
    • EN 341 Urządzenia do opuszczania
    • EN 353-1 Urządzenia samozaciskowe ze sztywną prowadnicą
    • EN 353-2 Urządzenia samozaciskowe z giętką prowadnicą
    • EN 354 Linki bezpieczeństwa
    • EN 355 Amortyzatory
    • EN 358 System ustalający pozycję podczas pracy
    • EN 360 Urządzenia samohamowne
    • EN 361 Szelki bezpieczeństwa
    • EN 362 Łączniki
    • EN 795(b) Urządzenia kotwiczące – Klasa B
    • EN 813 Uprząż biodrowa
    • EN 363 Systemy powstrzymywania spadania 


    Prace na wysokości – o czym jeszcze trzeba pamiętać?

    Szkolenie

    Wszyscy pracownicy powinni zostać przeszkoleni w zakresie organizacji prac oraz korzystania ze sprzętu do prac na wysokości. W zakres takiego szkolenia powinno wchodzić m.in. prawidłowe łączenie elementów stanowiących system powstrzymywania spadania, odpowiednie zakładanie i regulację szelek bezpieczeństwa, stosowanie odpowiednich technik chroniących przed upadkiem z wysokości i wykształcenie tzw. nawyków probezpiecznych.

    Nadzór nad pracami wysokościowymi

    Pamiętaj aby wyznaczyć osobę odpowiedzialną za nadzór prac na wysokości. Do jej zadań będzie monitorowanie przebiegu prac, ale również sprawdzenie prawidłowości połączenia sprzętu przed rozpoczęciem i w trakcie wykonywania prac. Nadzór powinien odbywać się w sposób ciągły.

    Plan ratunkowy

    Wiszący poszkodowany często jest bezradny i nie ma możliwości oswobodzenia się bez pomocy osób trzecich. Nawet 10 minut wiszenia w szelkach bezpieczeństwa wystarczy, aby poszkodowany doznał śmiertelnie niebezpiecznego szoku wiszenia (zespół zawisu w uprzęży)! Przyczyną jego wystąpienia są zaburzenia krążenia powstałe w wyniku zalegania krwi w kończynach dolnych, co prowadzi do trwałego uszczerbku na zdrowiu, a w konsekwencji do śmierci poszkodowanego. Dlatego też oprócz sprzętu asekuracyjnego, absolutnie niezbędny jest plan ratunkowy pozwalający w jak najszybszy sposób dotrzeć i ściągnąć wiszącego poszkodowanego.

    Oznakowanie i zabezpieczenie terenu prac

    Obszar prac wysokościowych powinien być odpowiednio wygrodzony i oznakowany m.in. po to aby chronić pracowników znajdujących się na dole przed urazami w wyniku zderzenia ze spadającymi przedmiotami.

    Serwis sprzętu

    Środki ochrony indywidualnej do prac wysokościowych, są środkami kategorii III (bezpośrednia ochrona życia) i z tego powodu należy je co roku poddawać oględzinom w autoryzowanym serwisie. Przegląd ma na celu wyłapanie ewentualnych uszkodzeń i wad materiałowych oraz wyłączenie wadliwego sprzętu z użytkowania.

    Pamiętaj o hełmie!

    Hełm przemysłowy chroni osoby na ziemi przed spadającymi przedmiotami, ale również jest obowiązkowy przy pracach wysokościowych. Hełmy do prac na wysokości oprócz zgodności z normą dla kasków przemysłowych (EN-397) charakteryzują się m.in. paskiem podbródkowym oraz krótkim daszkiem, który nie ogranicza pola widzenia i nie zahacza o wystające elementy np. stopnie drabiny podczas wpinaczki. Zobacz więcej o doborze hełmów ochronnych.

    Zagadnienie asekuracji przy pracy na wysokości jest bardzo szerokie i może stanowić nie lada wyzwanie dla nowicjusza, dlatego osobny poradnik poświęciliśmy kwestii doboru sprzętu do prac wysokościowych. Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej o doborze sprzętu lub zakupić gotowy zestaw asekuracyjny odpowiedni do wykonywanej pracy - zapraszamy do przejścia na jedną z poniższych podstron.

    Zobacz także:

    0 komentarzy

    * pola wymagane
      Zamknij