Potrzebujesz pomocy? Zadzwoń - 58-550-50-99

    Ilość produktów: 0
    Suma netto: 0,00 zł
    Suma brutto: 0,00 zł
    Został poprawnie dodany do koszyka
    Powrót

    Defibrylatory AED

    ICD.pl 23 July 2010 Apteczki, pierwsza pomoc

     

     Nagłe zatrzymanie akcji serca może doświadczyć KAŻDEGO i w KAŻDEJ chwili!

     

    Nagłe zatrzymanie akcji serca - fakty

    • Nagłe zatrzymanie akcji serca (nagłe zatrzymanie krążenia - NZK) jest stanem nieprzewidywalnym i może dotyczyć każdego i w każdej sytuacji, nawet dziecka. W Polsce, podobnie jak w innych krajach UE nagłe zatrzymanie akcji serca jest najczęstszą przyczyną zgonów!
    • Mimo, że zwykle przyczyną nagłego zatrzymania krążenia są choroby serca to wiele ofiar nagłego zatrzymania krążenia nigdy wcześniej nie miało jakichkolwiek problemów z sercem.
    • Zatrzymane serce nie jest całkowicie nieruchome, lecz zaczyna wykonywać chaotyczne skórcze i nie jest w stanie pompować krwi. Stan, w którym komórki mięśnia sercowego kurczą się bardzo szybko i chaotycznie nazywa się migotaniem komór.
    • Prowadzona akcja resuscytacyjna (sztuczny oddech oraz uciski klatki piersiowej) dostarcza krew z tlenem do mózgu, ale nie jest w stanie przerwać migotania komór i przywrócić normalnej akcji serca.
    • Zastosowanie defibrylacji jest jedynym znanym sposobem na przerwanie stanu migotania komór i wznowienie prawidłowego rytmu pracy serca.
    • Defibrylacja musi być wykonana jak najszybciej, ponieważ szanse przeżycia w każdej minucie spadają o 10%!
    • W Polsce Ustawa o Państwowym Ratownictwie Medycznym zobowiązuje ambulans do przyjazdu w nieprzekraczalnym czasie 15 minut w mieście powyżej 10 tysięcy mieszkańców i 20 minut na wsi. Niestety często, szczególnie w godzinach szczytu, czas oczekiwania na przyjazd karetki pogotowia jest dłuższy.

    Nagłe zatrzymanie krążenia a atak serca

    Nagłe zatrzymanie krążenia (NZK) to nie to samo, co zawał serca, chociaż osoba, u której rozpoznano zawał serca ma większą szansę na to, aby w jej sercu powstały nieprawidłowości układu bodźco-przewodzącego serca i co za tym idzie spowodowały nagłe zatrzymanie krążenia.

    Różnice pomiędzy atakiem serca a NZK:

    • Zawał serca jest spowodowany zatkaniem naczynia (tętnicy) doprowadzającego krew do mięśnia sercowego, co powoduje, że komórki mięśnia obumierają.
    • NZK jest powodowane nieprawidłową czynnością serca.
    • Pacjenci z zawałem serca zwykle pozostają przytomni, natomiast ofiary nagłego zatrzymania krążenia zawsze tracą przytomność.
     

    "Łańcuch przeżycia" - warunki zwiększenia szans przeżycia po nagłym zatrzymaniu akcji serca

    Oczywiste jest, że im dłużej utrzymuje się stan braku akcji serca i krążenia tym maleją szanse na przeżycie. Każda minuta tego stanu zmniejsza szanse przeżycia o 7 do 10%. Po rozpoznaniu objawów zatrzymania serca (ofiara nie reaguje, oddechu) należy podjąć jak najszybciej czynności ratownicze.
    Aby pokazać prawidłową kolejność czynności pierwszej pomocy w przypadku zatrzymania akcji serca The American Heart Association zaproponowało "łańcuch przeżycia". Jak najszybsze wykonanie poszczególnych ogniw łańcucha przez świadków wypadku zwiększa szanse przeżycia poszkodowanego.

    Łańcuch przeżycia
    Łańcuch przeżycia
    • Wczesna reakcja - większość nagłych zgonów sercowych występuje nagle i bez ostrzeżenia. W związku z tym chory nie jest w stanie powiadomić służb medycznych o swoim stanie i najczęściej omdlewa. Świadkowie takiego zdarzenia mogą poprzez natychmiastowe zaalarmowanie służb medycznych (tel. 999) w sposób znaczący zwiększyć szanse chorego na przeżycie.
    • Wczesna resuscytacja - resuscytacja krążeniowo-oddechowa jest krytycznym ogniwem, dzięki któremu możemy zyskać czas między powiadomieniem służb medycznych a zastosowaniem u chorego defibrylacji. Im wcześniej zastosujemy sztuczną wentylację i zewnętrzny masaż serca tym większe są szanse na przeżycie. W przypadku migotania komór zabieg ten nie przywróci prawidłowej pracy serca, ale utrzyma przepływ krwi zawierającej tlen przez mózg i serce do czasu dostarczenia defibrylatora (AED).
    • Wczesna defibrylacja - większość przypadków braku akcji serca jest spowodowana wspomnianym migotaniem komór. Aby przerwać migotanie komór i przywrócić normalny rytm należy natychmiast wykonać defibrylację, co jest kluczową czynnością. Jeśli zostanie wykonana w przeciągu pierwszych 5 minut od czasu zatrzymania akcji serca prawdopodobieństwo ocalenia pacjenta wynosi 50%. Po 10 minutach jej skuteczność jest już niewielka.
    • Wczesna opieka medyczna - ostatnim ogniwem łańcucha jest pomoc wykwalifikowanego personelu medycznego. W Polsce oznacza to pomoc ze strony lekarza, który najczęściej przybywa na miejsce zdarzenia z zespołem pogotowia ratunkowego.
     

    Defibrylator AED

    Automatyczny defibrylator zewnętrzny - AED (automated external defibrillator) jest to urządzenie, które poprzez elektrody połączone do ciała pacjenta analizuje rytm serca i w razie potrzeby jest w stanie dostarczyć impuls elektryczny do serca ofiary.
    Celem defibrylacji (wyładowania) jest wytłumienie chaotycznych impulsów elektrycznych przepływających przez serce i przywrócenie prawidłowego rytmu serca, a tym samym przywracana jest prawidłowa praca serca jako pompy.

    Defibrylatory AED składają się z jednostki centralnej zasilanej baterią lub akumulatorem oraz z kompletu elektrod wraz z kablami. Dzięki zaawansowanej technologii, po przyklejeniu do klatki piersiowej ofiary dwóch elektrod (pod prawym obojczykiem i na lewym boku poniżej serca) defibrylator sam wydaje instrukcje postępowania. Wyświetlając je na ekranie oraz wydając polecenia głosowe urządzenie przejmuje nadzór nad akcją ratunkową. Analizuje rytm serca poszkodowanego (EKG) i decyduje o tym, czy przeprowadzenie defibrylacji jest konieczne, czy należy rozpocząć resuscytację krążeniowo-oddechową. W przypadku wystąpienia migotania komór przez klatkę piersiową i serce poszkodowanego przepuszczany jest prąd stały o napięciu ok. 1500V w czasie ok. 0,2s. Najnowsze urządzenia posiadają dwufazową metodę, która automatycznie dopasowuje parametry wstrząsu do potrzeb pacjenta. Jeśli pierwszy wstrząs nie przywróci akcji serca, urządzenie podaje następne wstrząsy, zgodnie z zaprogramowaną sekwencją (od 150J do 360J). Zwiększa to szanse na uratowanie pacjenta.
    Defibrylatory typu AED projektowane są tak, aby maksymalnie uprościć ich stosowanie i przeznaczone są do użytku dla ratującego posiadającego jedynie elementarne przeszkolenie. Zadaniem osoby ratującej jest włączenie defibrylatora, naklejenie elektrod na odsłoniętą klatkę piersiową ofiary i wykonywanie komend głosowych defibrylatora.

    Zasada użycia defibrylatorów typu AED

    Na rynku istnieje wiele różnych modeli defibrylatorów typu AED różniących się wyglądem zewnętrznym i akcesoriami, lecz zasady ich użycia są takie same.
    Jeżeli zdecydowałeś, że defibrylator AED będzie potrzebny (ofiara nie reaguje; nie oddycha), postępowanie jest zawsze jednakowe bez względu na model urządzenia:

    • Do czasu dostarczenia defibrylatora AED wykonujesz resuscytację krążeniowo-oddechową.
    • Jeżeli dostarczono defibrylator AED, włączasz go.
    • Podłącz kable do defibrylatora.
    • Odsłoń klatkę piersiową poszkodowanego. Skórę klatki piersiowej należy osuszyć (wytrzeć), aby elektrody prawidłowo przewodziły prąd elektryczny. W przypadku nadmiernego owłosienia należy ogolić skórę klatki piersiowej, gdyż włosy zaburzają kontakt elektrod ze skórą, co zmniejsza skuteczność defibrylacji, stwarza możliwość powstania łuku elektrycznego między elektrodami a skórą i poparzenia klatki piersiowej ofiary. Maszynka do golenia powinna być w zestawie z defibrylatorem.
    • Przyklej elektrody do klatki piersiowej tak, aby jedna znajdowała się po prawej stronie mostka poniżej obojczyka, a druga po lewej stronie klatki piersiowej w linii środkowo-pachowej. Jeżeli poszkodowane jest dziecko, użyj elektrod przeznaczonych dla dzieci.
    • Następnie postępuj zgodnie z podpowiedziami udzielanymi przez defibrylator.

    Uwagi dodatkowe do użycia defibrylatora:

    • Bezwzględnie pamiętaj o odsunięciu się od poszkodowanego na czas analizy.
    • Jeżeli zalecane jest wyładowanie, sprawdź, czy nikt (łącznie z Tobą) nie dotyka pacjenta i naciśnij przycisk „wyładowanie”.
    • Jeżeli poszkodowany znajduje się w wodzie (choćby w kałuży), należy umieścić go poza nią. Jeżeli klatka piersiowa poszkodowanego jest mokra, należy ją osuszyć. Czynności te są podyktowane bezpieczeństwem osób udzielających pomocy, aby nie doszło do porażenia prądem. Ryzyko porażenia prądem jest minimalne jeżeli poszkodowany nie ma kontaktu z wodą i jego klatka piersiowa jest sucha.
    • Zatrzymanie krążenia u dzieci jest najczęściej spowodowane niedrożnością dróg oddechowych, bardzo rzadko pierwotna przyczyna jest pochodzenia sercowego. Defibrylatora typu AED można używać u dzieci powyżej pierwszego roku życia. Do tego celu służą specjalne elektrody pediatryczne. Elektrody te są specjalnie oznakowane, tak aby nie mylić ich z elektrodami dla dorosłych. Nie zawsze znajdują się one w standardowym wyposażeniu defibrylatorów AED.
    • Wielu ludzi korzysta z przezskórnej drogi podawania leków (np. nitrogliceryny, leków przeciwbólowych, hormonoterapii itp.). Jeśli po odsłonięciu klatki piersiowej zobaczymy naklejony plaster, należy go usunąć, a skórę w tym miejscu wytrzeć przed naklejeniem elektrod.
    • Jeżeli u poszkodowanego na klatce piersiowej zauważymy bliznę i wyczujemy zgrubienie podskórne, należy przypuszczać, że poszkodowany ma wszczepiony rozrusznik serca. Unikajmy umieszczania elektrod bezpośrednio w okolicy tego urządzenia. Najlepiej odsuńmy elektrody defibrylatora AED o 5-10 cm.
     

    Zobacz jak prawidłowo użyć AED do ratowania życia - film instruktażowy z użyciem defibrylatora LIFEPAK 1000

     
    Zobacz naszą ofertę - Defibrylatory AED

    0 komentarzy

    * pola wymagane
      Zamknij